Move it, kom hier!

Voordat ik mijn negen hamsters, vijf konijnen, twee vogels, 200 wandelende takken, drie muizen en 24 vissen kreeg hadden we drie katten. Dikkie Dik de dikke lieve rode kater, Goelie de brutale grote zwarte poes en dan was er nog Kwartje, het doodsbange poesje. Kwartje had als jong poesje een ernstige vorm van de niesziekte gehad. Ze is daar nooit helemaal van opgeknapt en het heeft haar zelfs een beetje gek gemaakt.

Hierdoor was kwartje was altijd het buitenbeentje van de drie. Goelie en Dikkie Dik tolereerden haar totaal niet. Ze krabden haar vaak en bliezen tegen haar wanneer ze langsliep. Kwartje kon haar eigen eten nauwelijks opeten en vluchtte altijd weg wanneer er iemand aankwam. Zelfs wanneer mijn ouders haar wilde pakken om haar te beschermen tegen die andere twee. Ze schrok dan zo erg dat ze je zomaar voor de voeten rende en je moest uitkijken dat je niet over haar viel. Om te voorkomen dat mijn ouders dan op haar trapte riepen ze ‘Move it!’.

Ik als klein meisje van een jaar of drie vond dat angstige poesje natuurlijk ontzettend zielig en wilde het graag aaien om het gerust te stellen. Omdat ik mijn ouders zo vaak ‘Move it’ hoorde zeggen ging ik ervan uit dat ze zo heette. Dus ik als klein peutertje liep de hele dag door het huis te roepen: ‘Move it, kom hier! Move it, kom hier!’ omdat ik haar wilde aaien. Iets dat ook mij helaas niet vaak gelukt is...