1 verschrikkelijke minuut uit mijn zaterdagochtend...

Het is zaterdagochtend 11.00 uur. Ik rij samen met mijn schoonzus naar de puppycursus. Hier gaat ze elke week samen met haar jonge hondje Yuki hard aan de slag om van hem een gehoorzame hond te maken. We rijden op een weg waar een maximum snelheid van 100km per uur is toegestaan. Plotseling stopt de auto voor ons abrupt, waardoor ook wij een beetje moeten remmen. In eerste instantie denken we aan autopech. Maar helaas is dit niet het geval. Als we langsrijden zien we hem liggen. Een mooie rode vos. Of hij nog in leven is kan ik niet zien. Direct voel ik allerlei emoties opkomen. Medelijden met de vos, angst dat ik ooit een dier zal aanrijden, afkeer en tegen auto's, maar vooral het verwijt aan ons mensen, omdat wij het rijden in auto's belangrijker vinden dan het leven van dieren. Wat nog het ergste is, is dat de vos toevallig is aangereden onder de brug waarop een dierenoverssteekplaats is gemaakt. 'Blijkbaar hebben deze goede initiatieven ook niet veel zin' denk ik nog.

Mijn schoonzus vraagt aan me: 'Wat hadden we moeten doen als wij het waren die de vos hadden aangereden en wat als hij nog leefde?' 'Dan moet je 144 bellen' antwoord ik. 

Voor mijn schoonzus en andere mensen die dit nog niet wisten:

Bel 144 en red een dier...Voor meer informatie klik nu hier...

Move it, kom hier!

Voordat ik mijn negen hamsters, vijf konijnen, twee vogels, 200 wandelende takken, drie muizen en 24 vissen kreeg hadden we drie katten. Dikkie Dik de dikke lieve rode kater, Goelie de brutale grote zwarte poes en dan was er nog Kwartje, het doodsbange poesje. Kwartje had als jong poesje een ernstige vorm van de niesziekte gehad. Ze is daar nooit helemaal van opgeknapt en het heeft haar zelfs een beetje gek gemaakt.

Hierdoor was kwartje was altijd het buitenbeentje van de drie. Goelie en Dikkie Dik tolereerden haar totaal niet. Ze krabden haar vaak en bliezen tegen haar wanneer ze langsliep. Kwartje kon haar eigen eten nauwelijks opeten en vluchtte altijd weg wanneer er iemand aankwam. Zelfs wanneer mijn ouders haar wilde pakken om haar te beschermen tegen die andere twee. Ze schrok dan zo erg dat ze je zomaar voor de voeten rende en je moest uitkijken dat je niet over haar viel. Om te voorkomen dat mijn ouders dan op haar trapte riepen ze ‘Move it!’.

Ik als klein meisje van een jaar of drie vond dat angstige poesje natuurlijk ontzettend zielig en wilde het graag aaien om het gerust te stellen. Omdat ik mijn ouders zo vaak ‘Move it’ hoorde zeggen ging ik ervan uit dat ze zo heette. Dus ik als klein peutertje liep de hele dag door het huis te roepen: ‘Move it, kom hier! Move it, kom hier!’ omdat ik haar wilde aaien. Iets dat ook mij helaas niet vaak gelukt is...

De perfecte afstudeeropdracht...

Februari 2012. Het begin van het einde...Dan ga ik afstuderen en mag ik mezelf eindelijk een echte communicatieprofessional noemen. Natuurlijk heb ik mijn uiterste best gedaan om een leuke en interessante afstudeeropdracht te zoeken en dat is gelukt! Ik ga afstuderen bij het WSPA, een organisatie die opkomt voor de belangen van dieren. Dit gebeurt overwegend door middel van educatieprogramma's, reddingsoperaties en politieke campagnes. Wat zij daarmee willen bewerkstelligen is een positieve verandering in de houding van mensen tegenover dieren. Daarnaast willen ze ervoor zorgen dat overheden nieuwe wetten aannemen om het welzijn van dieren te beschermen of te verbeteren.

De uitgangspunten van het WSPA:

• Dieren hebben een bewustzijn en kunnen lijden.

• De behoeften die dieren hebben voor hun welzijn moeten worden gerespecteerd.

• Aan wreedheid jegens dieren moet voor altijd een einde komen.

Zoals jullie door het lezen van mijn blog denk ik wel gemerkt hebben denk ik eigenlijk precies hetzelfde over dieren en hun welzijn. Ik ben dan ook ontzettend blij dat ik op communicatieniveau kan gaan bijdragen aan het welzijn van dieren over de hele wereld.

Vanaf nu ga ik op een nog dieper niveau aan de slag met het onderwerp van dit blog: Communicatie met een staartje... 

Dieren gedichtje *2...

Dit gedichtje kwam ik vandaag tegen en het deed me denken aan mijn eigen poesje Pim. Vandaar dat ik het even met jullie wil delen...

 

Pimmetje

Als ik alleen thuis ben
dan praat ik tegen mijn kat.
Die zit dan stom te kijken
en knipoogt maar wat.

Ze draait dan met haar oortjes
naar mijn stem geluid.
Met haar rode tongetje
een stuk haar bekje uit.

Het is alsof ze zeggen wil:
‘ach mens ga jij toch heen,
met een kat als ik bij jou

ben jij toch niet alleen!’

Dieren krijgen het te heet onder de voeten...

IJsberen die verdrinken doordat ze niet meer op het gesmolten ijs kunnen staan. Zeehondjes, walvissen en pinguïns die verhongeren omdat er geen voedsel meer te vinden is en wellicht wel het uitsterven van alle zeedieren. Meer CO₂ in de lucht betekent namelijk ook dat er meer koolzuur oplost in het zeewater. De oceanen gaan hierbij verzuren en dit zuur lost de kalk van de schelpdieren op. Deze staan aan de basis van de voedselketen in de oceanen.  

Rendieren, kariboes en elanden die dood gaan doordat het weer in de bevroren gebieden van Scandinavië, Siberië en Alaska veranderd. Daardoor komen de dieren moeilijker bij voedsel en zal hun leefgebied met 60% krimpen.  

Dit zijn maar enkele van de ernstige gevolgen voor dieren van het opwarmen van de aarde. 

Hoe erg zou het zijn als er zoveel dieren uitsterven omdat wij mensen te egoïstisch zijn om onze leefstijl een beetje aan te passen!? Laten we hier eens even bij stilstaan tijdens de kerstdagen waarbij zorg en liefde centraal staan.

Deze zorg voor milieu en de aarde speelt op dit moment wel al een steeds grotere rol in onze samenleving. Veel mensen proberen er bewuster mee bezig te zijn. Met de nadruk op ‘proberen’. Ze willen allemaal wel dat er iets aan het behoud van de aarde gedaan wordt en hun steentje bijdragen maar hebben naar mijn mening het idee dat zij in hun eentje geen verschil kunnen maken en doen het daarom dus niet. Mensen (waaronder ook ik op sommige gebieden) gaan nog steeds met de auto naar de frituur, douchen nog steeds een half uur per dag, kopen nog steeds spuitdeodorant of haarlak in plaats van rol deodorant en gel, laten nog steeds vaak het licht branden, kopen nog steeds alleen het goedkope niet biologische vlees, etc.

Ik vind dat onze regering en die van andere landen een aangrijpende campagne moeten opzetten waarin duidelijk wordt wat voor schade één mens kan aanrichten aan de aarde, maar ook wat één mens kan veranderen. Maar dan nog steeds denk ik dat de enige echt effectieve manier om een verandering te bewerkstelligen is om de wetten en regels wereldwijd zo aan te passen dat mensen hun leefgewoonten wel moeten aanpassen. Al zou een goede campagne een mooie start zijn...

Why I Love Animals *3...

Bij het steunen van het WSPA in een van hun acties kon ik een berichtje achter laten waarom dieren zo veel voor mij betekenen. Dat heb ik dus gedaan:

Why I Love Animals *2...

Mijn eerste eigen huisdieren waren van pluche…

...En zo is mijn liefde voor dieren ontstaan.

Apie

Ik lig op mijn rugje en staar naar het plafond. De week ervoor heb ik met veel tegenzin mijn moeders warme buik ingeruild voor dit grote bed. Daar lig ik dan helemaal alleen. Mama is de was aan het vouwen en papa is aan het werk. Maar als ik naast me kijk zie ik ze staan, mijn knuffeldieren. Ik ben helemaal niet alleen! Een leeuw, een eend, vijf beren, een muis, een varken, een poes, twee konijnen, een flamingo, een zeehond en nog twee gewone hondjes. Als ik nog eens goed kijk zie ik ook nog een klein wit wollig aapje met een hele lange staart. Dat is hem! Mijn soulmate, mijn beste vriend, mijn lievelingsknuffel, Apie…

Jaren lang waren we onafscheidelijk. Apie was mijn alles. Ook mijn andere knuffeldieren waren heel erg belangrijk voor me (het aantal knuffels was in de jaren zo toegenomen dat ik bijna geen plek meer had om zelf nog in bed te liggen). Poppen of barbies hebben mij nooit geïnteresseerd, ik had mijn knuffeldieren. Als ik bang was legde ik de beer en de leeuw naast mijn hoofd. Die konden mij goed beschermen. De rest van de knuffels zette ik om me heen. Ook zij konden mij zeker helpen als er iets gebeurde. Apie had ik altijd vast. Die mocht ik echt niet verliezen.

Naarmate ik ouder werd moest Apie toch af en toe thuis blijven. Gelukkig was hij dan niet alleen. Hij had zijn vriendjes, die daar altijd trouw op mijn bed zaten te wachten als ik terug kwam van school. Ze deden dan net alsof ze niet leefden, omdat ik dat als mens eigenlijk niet mocht weten dat dit wel zo was. Ik legde altijd een stukje brood neer met een glaasje water zodat ze niet zouden verhongeren. Dat het brood er altijd nog lag als ik terug kwam bracht mij niet van mijn geloof.

Rond mijn achtste levensjaar begon ik te beseffen dat het mijn knuffeldieren misschien toch niet leefden en naarmate de jaren verstreken zwakte het aantal knuffels in mijn bed af. Maar van Apie heb ik nooit afstand kunnen doen. Die ligt nog altijd in mijn bed met nog een andere aap, want stiekem vind ik het nog steeds een beetje zielig als hij alleen is…

Ik zeven dagen oud

Why I Love Animals *1...