Dieren in communicatie. Waarom!? *3...

In mijn voorgaande posts gaf ik al een aantal redenen waarom dieren zo vaak te zien zijn in reclame. Bijvoorbeeld omdat ze als metafoor kunnen staan voor een merk of omdat een organisatie wil laten zien dat ze milieubewust te werk gaat. 

Maar er zijn nog meer redenen en één daarvan is erg logisch: Dieren zijn vaak te zien in communicatie-uitingen van organisaties die met of voor dieren werken. De dieren zijn in deze uitingen te zien om duidelijk te maken wat voor werkzaamheden de organisatie precies verricht. Denk hierbij bijvoorbeeld aan dierentuinen, dierenspeciaalzaken of goede doelen. Deze laatste organisaties gebruiken vaak aangrijpende en emotionele beelden die dierenliefhebbers zoals ik absoluut niet kunnen weerstaan.
Hun uitingen laten meestal zo'n diepe indruk op mij achter, dat ik mezelf niet kan beheersen en maar weer voor de zoveelste organisatie een donatieformulier invul. En dan heeft die organisatie natuurlijk haar doel bereikt.

Zo ook het WWF. Ik kreeg echt kippenvel van deze commercial. Zoals ik al vaker heb benadrukt: Zo verschillend zijn we niet! en hier is het bewijs:

 

Menselijke dieren *uiterlijk...

Naast het koppelen van menselijke persoonlijkheidskenmerken aan de eigenschappen van bepaalde diersoorten leggen communicatieprofessionals af en toe ook verbanden tussen de uiterlijke overeenkomsten van mensen en dieren. Zoals ik in een van mijn voorgaande posts al heb aangegeven lijken veel mensen op een bepaald dier. Vooral in honden zijn dikwijls mensen te herkennen. (Zie: Look-A-Like...).

In het tijdschrift Linda zijn deze maand een aantal pagina’s gewijd aan twee kunstenaars die van het herkennen van deze overeenkomsten hun beroep hebben weten te maken.

Menselijke dieren *gedrag...

De laatste tijd valt me op dat communicatieprofessionals dieren regelmatig neerzetten als mensen.

Ze koppelen dan bijvoorbeeld menselijke persoonlijkheidskenmerken aan de eigenschappen van de diersoort.

De reden dat communicatieprofessionals dierlijke en menselijke eigenschappen aan elkaar koppelen is omdat deze vaak opvallend veel overeenkomen. Mensen vertonen dikwijls trekjes van een specifiek dier. Wij mensen zijn tenslotte ook gewoon dieren die regelmatig handelen vanuit natuurlijke instincten. (zie:Gelijk gedrag...). Maar ook wanneer we denken rationeel te handelen blijven er in ons gedrag meestal toch dierlijke kernmerken zichtbaar. Een perfecte kans dus voor communicatieprofessionals om een humoristische campagne op te zetten die ook nog de beoogde boodschap perfect overbrengt.

Sequoia (een Franse winkel voor natuurlijke etenswaren) maakt handig gebruik van deze kans. Het gaat in hun campagne over diersoorten die van natura bepaalde eigenschappen bezitten. In de campagne zijn deze eigenschappen gekoppeld aan persoonlijkheden die enkel sporadisch voorkomen bij mensen.

Het resultaat: een erg grappige campagne die een bronzen leeuw won tijdens ‘Cannes Lions’.

In deze campagne komen een aantal dieren naar voren:

 

Zo heb je de slak, die van natura twee geslachten draagt en hier is neergezet als een menselijke hermafrodiet die niet meer weet of hij zich nu een jongen of een meisje moet voelen.

  Maar ook is er de moordlustige maar  sexy bidsprinkhaan die een beetje te bezitterig is over -en geobsedeerd door haar scharrels.

Tenslotte is er het stinkdier dat is neergezet als een menselijk buitenbeentje met aandoening waaraan hij niets kan doen. 

Beestachtig leuk *2...

Deze foto kwam ik zojuist tegen en ik kan hem jullie echt niet onthouden!

Lees het verhaaltje onder de foto!

Look-A-Like...

Baasjes die op hun honden lijken, iedereen heeft ze wel eens voorbij zien komen. Hoe kan het toch dat zoveel baasjes op hun hond lijken? Uit onderzoek is gebleken dat baasjes bij aankoop van een hond overwegend kiezen voor een ras dat tot op zekere hoogte op hen lijkt. Dit doen zij meestal niet bewust, want wanneer je ze met de gelijkenis geconfronteerd ontkennen zij deze steevast.

Opvallend is dat de gelijkenis tussen een baasje en zijn huisdier eigenlijk alleen voorkomt bij honden. Hamsters, schildpadden, konijnen, cavia’s en zelfs katten lijken nooit ècht op hun baas. Dit komt hoogstwaarschijnlijk omdat de hond de enige diersoort is waarbij er zo’n grote verscheidenheid aan rassen bestaat. Groot, klein, smal, gedrongen, krullend haar, flaporen, spleetogen, grote neus, platte neus en ga zo maar door. Het zijn allemaal uiterlijke kenmerken die terug te vinden zijn bij zowel honden als bij mensen. Andere diersoorten hebben niet zulke verscheidenheid aan uiterlijke kernmerken. Zij zien er tot op zekere hoogte allemaal hetzelfde uit. (Toch kan ik eigenlijk bijna bij elk mens wel bedenken op wat voor diersoort hij/zij lijkt).

Ook blijkt uit onderzoek dat gelijkenis tussen de hond en zijn baasje overwegend voorkomt bij rashonden. Bij het aanschaffen van een echte rashond letten de toekomstige baasjes er dus meer op of een hond goed bij hen ‘past’. Dit komt doordat men bij een rashond beter kan voorspellen hoe deze er in de toekomst uitziet dan bij een bastaard.

Als we kijken naar de overeenkomst van persoonlijkheden en gedrag van de hond en zijn baas zijn hierin geen duidelijke overeenkomsten te zien. De overeenkomsten gaan dus niet verder dan het uiterlijk. Wat het onderzoek laat zien is dat we de baasjes niet kunnen beoordelen op het karakter van hun hond. Toch gebeurt dit erg vaak.

Uit het onderzoek bleek wel dat mensen die een hond bezitten, wat voor hond dan ook, aardiger en vriendelijker overkwamen dan de mensen die geen hond hadden. Ik vind dit een goed bewijs om aan te tonen wat voor invloed de aanwezigheid van een dier kan hebben op een mens.

Gelijk gedrag...

Wat je hier ziet is een prachtig voorbeeld van menselijk gedrag bij dieren. 'Zo verschillend zijn we niet' is de boodschap van Animal Planet. Dieren vertonen af en toe best wel wat menselijke trekjes, de afbeelding hierboven zegt denk ik wel genoeg. Maar ook wij mensen zijn en blijven diep van binnen gewoon (erg slimme) dieren. Het enige grote verschil is dat wij op een andere manier kunnen nadenken over ons gedrag. Meestal handelen we vanuit ons verstand en niet vanuit onze instincten. Toch is er ook bij mensen vaak dat dierlijke gedrag waar te nemen en handelen zij niet meer vanuit het verstand. Een voorbeeld hiervan zie je hieronder.